Epoki historyczne

Samo pojęcie baroku wywodzi się z języka francuskiego i oznaczać będzie między innymi ‘bogactwo zdobień’. Jest to jeden z głównych kierunków w kulturze środkowej i zachodniej europy, którego trwanie to zakres czasowy od końca wieku szesnastego do wieku osiemnastego, gdzie następuje on po renesansie, a przed oświeceniem. Nie jest to jakoby osobny okres historyczny, jest wyróżniony ze względu na specyficzną dla tego czasu działalność zarówno literacką, artystyczną jak i filozoficzną oraz tą architektoniczną. Podstawy baroku to przede wszystkim sprzeciw wobec klasycyzmu, który charakterystyczny był dla okresu renesansu, a dodatkowo głęboki powrót do religijności, odczuwanie egzystencjalnego niepokoju oraz mistycyzmu. W czasie tym popularność zyskały dwa podstawowe nurty myślowe, racjonalizm oraz empiryzm, gdzie pierwszy zakładał, że mądrość uzyskana może zostać tylko przy wykorzystaniu potęgi ludzkiego umysłu, empiryzm natomiast twierdził, że najważniejsze jest poznanie świata dzięki zmysłom, poprzez doświadczenie. Okres ten charakteryzuje się także ogromnym przepychem jeśli chodzi o zdobienia wnętrz oraz wykończenia wszelkiego rodzaju przedmiotów. W okresie tym dokonało się wiele przełomów, między innymi w przypadku muzyki, gdzie miejsce miał rozkwit dzieł czysto świeckich oraz instrumentalnych.